Σχετικά

Η αφορμή για την ενότητα των έργων που παρουσιάζονται εδώ υπήρξε ο μεγάλος θαυμασμός μου για τα αρχαιοελληνική κεραμική τέχνη. Όταν πρώτη φορά είδα τα αγγεία στις προθήκες του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου στην Αθήνα, προσωρινά τα ξέχασα, όπως συχνά συμβαίνει με κάποια έργα τέχνης τα οποία διαθέτουν μια αλλόκοτη ποιότητα που τα κάνει σχεδόν αόρατα. Όμως εκείνη η ακατανόητη σε μένα τότε συγκίνηση σε συνδυασμό με την άλλη μεγάλη αγάπη μου για το θέατρο των σκιών, με έφεραν πάλι πίσω σε αυτά, για να ακολουθήσω την αφηγηματική περιπέτεια αυτών των μορφών, που πλέουν με τόση αυτάρκεια στο μαύρο ή στο κόκκινο πήλινο σώμα ενός αμφορέα, ενός κρατήρα ή ενός κύλικα. Τα κεραμικά και οι εικόνες τους, θαμμένα για αιώνες δίπλα στους ανθρώπους που τα γέμιζαν με κρασί και νερό, σπάζουν την σιωπή του χρόνου και μου αφηγούνται με τον πιο όμορφο τρόπο ένα παραμύθι για έναν πολιτισμό, που πρώτη φορά στην ανθρώπινη ιστορία, ρωτάει το «τι» και το «πως» και τολμάει να κοιτάξει κατάματα το κενό της ύπαρξης. Οι άνθρωποι συνομιλούν με τους θεούς τους, αγωνίζονται σε αθλήματα, αφήνουν το ξίφος να πέσει από τα χέρια μπροστά στην ομορφιά της ωραίας Ελένης, χορεύουν και μεθούν όχι για να ξεχάσουν το εφήμερο του κόσμου τους αλλά για να βυθιστούν σε αυτόν και να τον κατανοήσουν. Η σειρά αυτών των έργων μου επιχειρεί να απομονώσει μερικές στιγμές αθωότητας και αυθορμητισμού αυτής της εποχής. Όπως είπα πιο πάνω, μου αρέσουν οι φιγούρες γιατί με λίγες πληροφορίες αφηγούνται πολλά και αφήνοντας στην φαντασία τα περισσότερα, με προκαλούν να συμμετέχω στο τι ακριβώς συμβαίνει εδώ και τώρα. Τα βασικά υλικά που χρησιμοποιώ για τις συνθέσεις μου είναι η κλωστή και το χαρτί. Το χαρτί ενσωματώνει τις παράδοξες ποιότητες του πηλού : την ευθραυστότητα και την ανθεκτικότητα, την δύναμη και την λεπτότητα. Η κλωστή από την πρωταρχική της λειτουργία θα ντύσει και θα αποδώσει τις πτυχώσεις. Πρώτα σχεδιάζω στο χαρτί τις μορφές, το πλαίσιο που θα τις εντάξω και τα διακοσμητικά μοτίβα, έπειτα κόβω με κοπίδι τις φόρμες στο περίγραμμά τους και στη συνέχεια κάποιες από αυτές τις «ντύνω» με κλωστές. Τέλος τις μετακινώ συνεχώς μέχρι να βρούνε την θέση τους. Υπάρχει κάτι οικείο και ευχάριστο στην διαδικασία αυτή γιατί με γυρνάει πίσω στο χρόνο όπου παίζοντας με τις μαριονέτες, αναζητώ εκείνο το βλέμμα που χρειάζεται για να τις τοποθετήσω σ ΄ έναν ενδιάμεσο κόσμο ονείρων και αυτές να πούνε μια ιστορία για κάτι που έχει υπάρξει και που θα υπάρχει πάντα.